Priesterpastoor Owel viert vandaag zijn dertigjarig priesterjubileum: ‘De vonk van geloof zit in iedereen.’ | Foto: I.L.
Priesterpastoor Owel viert vandaag zijn dertigjarig priesterjubileum: ‘De vonk van geloof zit in iedereen.’ | Foto: I.L.

Driedubbel feest in Parochiekern Sint Pancratius

Algemeen

‘Een toevalstreffer’, noemt priesterpastor Peter Owel van de parochiekern Sint Pancratius van de Rooms-Katholieke fusieparochie Sint Maarten komende zondag 12 mei. Exact die dag begon hij dertig jaar terug - toen Hemelvaartsdag - zijn herderschap in de parochie Sint Pancratius in Sassenheim, valt die dag precies in het vijfendertigste jaar van zijn priesterschap en is 12 mei de feestdag van Sint Pancratius, één van de vier ijsheiligen én daarnaast de patroonheilige van de Sint Pancratiuskerk. ‘Dit parochiefeest is daarmee niet mijn feestje, maar ons feest’, benadrukt de destijds door bisschop Philippe Bär van het bisdom Rotterdam tot priester gewijde Owel. ‘Een feest van ons samen.’ 

Door Ingrid Langeveld 

Feest, alleen al bij het aanhoren van het woord begint de 63-jarige in Nijmegen geboren Owel ondeugend te lachen. Derhalve niet verwonderlijk dat hij gekscherend zegt dat het op zich al een feest waard is dat de Sint Pancratiusparochie het al zolang met hem heeft uitgehouden. 

Op zijn plek

Zelf voelt hij zich hier nog immer prima op zijn plek. Deze geloofsgemeenschap vormt een warm bad, met veel enthousiast betrokken én gelovige mensen om hem heen. Terugdenkend aan de overstap van de hechte plattelandsparochie Sint Nicolaas in Nieuwveen - waar hij destijds begon als kapelaan en uiteindelijk een kleine zes jaar dé goede herder van de geloofsgemeenschap mocht zijn - naar de Sint Pancratiusparochie in Sassenheim, memoreert Owel zijn installatie op 12 mei 1994 door deken Jan Straathof. En vooral dat hij zich, toen 34 jaar, gelijk thuis voelde en enorm welkom werd geheten.

Juiste moment

‘Sassenheim kwam op het juiste moment. De tijd was daar om te verkassen en om een nieuwe plek te vinden. Sassenheim had alles goed op rit in een modern wordende tijd. Jan Straathof, de aimabele toenmalige deken, drukte mij echter wel op het hart: “Je stapt op een rijdende trein. Houdt de vaart erin en ga niet meteen alles veranderen. Kijk wat er allemaal goed gaat, want dat is wat je mag doorgeven.’’

Dichtbij

En dat heeft Owel, die zijn studie theologie in de schoolbanken van de eeuwenoude Abdij Rolduc in Kerkrade doorliep, ter harte genomen. ‘Het werken in de parochie past goed bij mij’, vertelt hij stellig. ‘Dicht bij mensen staan. Dat ik daarbij op belangrijke en bijzondere momenten vooraan mag staan en de sacramenten mag toedienen beschouw ik als een voorrecht. Ik mag dopen, de Heilige Communie uitreiken, in de echt verbinden, vergeving aanreiken én zalven en troosten. Nog steeds vraag ik mij af wie ik nu eigenlijk ben, dat ik dit allemaal mag doen.’

Sint Pancratius

Het voorbeeld aan en het geloof in Sint Pancratius, die in de vierde eeuw als martelaar stierf, is niet bepaald een verrassing. En ook niet dat de patroonheilige indruk op de priesterpastoor heeft gemaakt. ‘Mooi vind ik het symbool van het beeld van de jonge, dan circa twaalfjarige Pancratius dat in de Sint Pancratiuskerk aan de muur op een voetstuk prijkt’, uit hij eerbiedig. In de ene hand het zwaard met de punt wijzend naar beneden en in de andere hand de overwinningspalm die omhoog de wereld in wijst. ‘Dit laat zien dat het geloof door en over de eeuwen heen bewaard is gebleven en zich niet door tegenslag, tegenwerking of geweld laat tegenhouden. Pancratius is zijn geloof tot zijn laatste snik trouw gebleven. Het geloof in volhouden en vasthouden, want: eens komt een andere wereld, komen er nieuwe, betere tijden. Die draagkracht van zijn leven gaat door.’ 

Uitbreiding

Rond het jaar 2002 breidt, op verzoek van de toenmalige bisschop Ad van Lyn van het bisdom Rotterdam, het werkterrein van Owel zich uit. Hij wordt ook pastoor van de parochie Sint Matthias in Warmond, waar hij pater Cor Spruit opvolgt. Wanneer op 1 januari 2012 de fusieparochie Sint Maarten wordt gevormd is hij - deel uitmakend van het pastorale team - naast pastor in de parochiekern Sint Pancratius ook pastor in de parochiekernen Voorhout (Bartholomeüskerk), Noordwijk (kerk Sint Jeroen en kerk Maria ter Zee), Noordwijkerhout (Sint Victorkerk en Sint Jozefkerk) en Warmond (Sint Matthiaskerk). 

Schaalvergroting

Gezien het dalend aantal voorgangers en kerkgangers vindt Owel de schaalvergroting enerzijds begrijpelijk, maar anderzijds wel jammer. Hij duidt dat de werkdruk er voor het pastorale team niet minder om wordt en het financiële draagvlak kleiner.  ‘Daarbij is het voornemen van het bisdom om onder andere de Sint Pancratiuskerk op termijn aan de eredienst te onttrekken ook geen fijn vooruitzicht. Daarom is het de uitdrukkelijk wens van de geloofsgemeenschap dat de Pancratius-geloofsgemeenschap wel een plek behoudt waar we kunnen blijven samenkomen om ons geloof nog uit te kunnen blijven dragen. Maar in welke vorm… tja dat weten we nog niet. De komende tijd gaan we daar goed over nadenken en verschillende mensen bij betrekken.’ Ondanks dat de aantallen gelovigen kleiner geworden zijn en de aanwas zorgwekkend is, ondervindt de goedlachse Owel nog zoveel geloof bij de mensen dat hij zijn werk met plezier kan blijven doen. 

Omgevlogen

‘Die dertig jaar hier zijn omgevlogen en dat geeft mij hoop voor de toekomst. Het vlammetje mag wellicht klein geworden zijn, maar nog altijd is ie brandend! Aan ons de taak het brandend te houden en door te geven aan de nieuwe generaties. Want’, is de priesterpastor overtuigd, ‘de vonk van geloof zit in iedereen en kan op elk moment weer oplaaien tot een prachtig vuur. Zoals onlangs het Paasvuur in het park!’


Uit de krant