Honderd jaar, maar Carla blijft nuchter
voorhout n Met een slagroomtaart met het getal honderd erop stapt burgemeester Carla Breuer op woensdagmiddag 20 mei de gemeenschappelijke, met slingers en ballonnen versierde woonkamer van de AgnesStaete aan de Herenstraat in Voorhout binnen. ‘Wat gezellig dat u effe op visite komt’, verwelkomt de jarige Carla Zonneveld-Sosef haar. ‘Hoe weet u nou dat ik vandaag mijn verjaardag vier?’
Door Ingrid Langeveld
Burgemeester Breuer glimlacht. ‘Goh’, maakt ze de op 17 mei 1926 in Naaldwijk, in de streek Het Westland, geboren jarige een compliment. ‘Wat bent u gezellig.’ Op tafel staan op een presenteerblaadje een aantal petitfourtjes en kopjes koffie met ernaast een schaal met blauwkleurige hyacinten fantastisch mooi in bloei. ‘Blue Jackets’, maakt Carla, verguld van trots, de burgemeester wijs. ‘Uitgevonden door mijn man, Leen Zonneveld.’ Meteen grijpt de burgermoeder haar mobiel. ‘Zie’, toont ze de jarige job een fraaie foto. ‘Sinds een paar weken terug heb ik een naar mij vernoemde tulp. En deze mooie tulp dan?’ ‘Dat is een Orange Prinses’, leert Carla de burgemeester. ‘Ook een vinding van m’n man.’
Carla vindt alle aandacht van de burgemeester maar wat prachtig. Al snel komen haar kwaliteiten boven drijven. Het ene na het andere spreekwoord gooit ze ad rem en met volle humor uit haar mond. Van 'Wat je van ver haalt is lekker' tot 'Zaken staan stil als kruiwagens, als je ze niet duwt blijven ze stil staan'. De Koningin kan niet lekkerder eten is er ook zo eentje. ‘Dat zeg ik altijd wanneer mij gevraagd wordt of het eten lekker smaakt’, verheldert de kwieke eeuwelinge.
Positief
Dat Carla zich verre van honderd voelt is voelbaar. ‘Ze is altijd lekker zichzelf gebleven’, zegt zoon Leonard. ‘Nuchter ook. En… altijd is ze positief en opgewekt. Misschien het heimelijke van honderd worden.’ ‘Het is m’n karakter’, straalt de eeuwelinge alert. ‘De een wordt het wel, de ander niet!’ Dochters José en Sylvia menen ook haar fitheid te kunnen verklaren. ‘Elke middag even naar bed en rond het middaguur altijd een kop soep. Wordt dat om de een of andere reden een keertje overgeslagen… Dan vraagt ze meteen: ‘Maar ik krijg toch wel een soepje zeker’.’
Als tiende kind in een rij van dertien groeit Carla op in een warm en muzikaal gezin. Op 7 juni 1955 belooft ze in de Heilige Adrianuskerk in Naaldwijk bloembollencommissionair Leen haar eeuwige trouw. Het stel gaat in Voorhout aan de Drechsberg wonen en brengen zes kinderen, genaamd Kuno, José, Karin, Leonard, Wilbert en Sylvia, 16 kleinkinderen en 23 achterkleinkinderen voort. Carla vertelt de burgemeester over van alles en nog wat. Over de bakkerswinkel waar ze heeft gewerkt, over de nonnen van wie ze veel heeft geleerd, en het tekenen van patronen en maken van kleding voor de kinderen. Maar ook over het krenten van druiven, een heel tijdrovend en secuur karweitje. ‘Typisch Westlands, dat kon niet iedereen.’
Met haar verhuizing in 2002 naar een appartement in het complex Sassemerhof aan de Parklaan in Sassenheim begint Clara aan een nieuw avontuur, tot medio mei vorig jaar, haar 99ste verjaardag. Sindsdien is zij een gelukkige inwoner van de AgnesStaete.
‘Ik mag alles nog hebben’, reageert ze gevat op de vraag of ze een liefhebster is van een borreltje advocaat. ‘Alles op z’n tijd.’