Dieneke Wouters-Holthuis blaast 100 kaarsjes uit
Algemeen‘Dat ga ik jou niet vertellen’, gaat Dieneke Wouters-Holthuis zonder blikken of blozen in op de vraag wat het mooiste moment is in haar honderdjarig leven. In de gezellige woonkamer van Mariënhaven aan de Monseigneur Aengenentlaan in Warmond schieten haar zoon Egbert Jan, haar schoonzoon Luis, haar nichtje Annelies én haar - speciaal voor deze bijzondere aangelegenheid uit Oegstgeest overgekomen - voormalige buurtjes Thera, Annie, Dirk en Nico in de lach.
Door Ingrid Langeveld
Taart en petit fourtjes met een embleempje met het getal honderd erop sieren deze dinsdagmiddag 15 september de grote houten eetkamertafel, wanneer burgemeester Frank Rijkaart de huiselijke ontmoetingsruimte binnenstapt. Zoeken naar de jarige hoeft hij niet. Op de revers van de blazer die Dieneke draagt, prijkt een prachtige decoratieve ‘onderscheiding’ die haar mooie leeftijd verraadt.
‘Heeft u lang naar deze dag uitgekeken’, vraagt de burgemeester belangstellend, voor wie de verjaardag van de op 15 september 1926 in het Groningse Muntendam geboren Dieneke zijn eerste felicitatiebezoek aan een honderdjarige is in de rol van burgemeester van Teylingen en überhaupt als burgemeester. ‘Ik wist niet eens dat ik er hier zo bij zou zitten!’, zegt ze stralend. Haar blauwe ogen fonkelen.
Pas sinds 2023 woont Dieneke in het in dat jaar gereedgekomen gerenoveerde Mariënhaven. Tot die tijd is lange tijd appartementencomplex Leda aan de Rustenborchdreef in Oegstgeest haar thuis. ‘Ze is nu drie jaar weg en we missen ze nog steeds’, zegt Thera over Dieneke. ‘Altijd stond ze voor iedereen klaar, organiseerde elk jaar de burenbarbecue en hield erg van gezelligheid. Sfeer en gezelligheid, dat kon zij enorm goed creëren, zelfs jongeren kreeg ze erbij.’ Dirk, Nico en Annie knikken instemmend.
Een kijkje in haar veelomvattend en rijk leven leert dat Dieneke stamt uit een gezin met een zus, luisterend naar de naam Hanneke, met wie ze een sterke en hechte band opbouwt. In 1960 trouwt ze met legerofficier Bob Wouters en brengt hem een zoon toe: Egbert Jan. Terwijl zij uit een eerdere relatie zonen Ric en Ruud voortbrengt. Bobs emplooi maakt dat het gezin elke vier jaar gedwongen van domicilie verandert.
‘Die vier jaar in Paramaribo, Suriname, was wel een heel erg mooie tijd’, blikt de van beroep voormalig medisch analiste dankbaar terug. ‘In de bushbush gaf ik inheemse indianen vaccinaties. Vanuit Paramaribo werd ik dan met een vliegtuig daar naar toe gevlogen!’
Bijzondere herinneringen heeft de eeuwelinge ook aan de tijd dat zij samen met haar man Bob reisleider was voor reisorganisatie NRV en voor hen vele reisgezelschappen begeleidt op rondreizen door spraakmakende oorden, waaronder China, Indonesië en Nepal. Maar ook de safaritrip door het Afrikaanse Tanzania staat haar nog kraakhelder op het netvlies. ‘Honderd jaar, hoe bereik je die mooie leeftijd’, wil de weetgrage verslaggever van de Teylinger weten. ‘Ook dat ga ik jou niet vertellen.’
Egbert Jan fluistert in dat ze op haar tijd een wijntje drinkt, een potje scrabble speelt en van sjoelen houdt. Dan breekt de burgemeester in. ‘Mijn volgende afspraak wacht’, zegt hij. Stevig drukt hij de eeuwelinge nog een keer de hand: ‘Maak het vooral niet te laat en hou het rustig! Het beste kunt alles maar over u heen laten komen!’
Op dit moment, vrijdag 18 september 2026, telt de gemeente Teylingen vijf eeuwelingen. Allen behoren met deze bijzondere leeftijd tot de vijf oudste inwoners van Teylingen.
