Lof voor Carla Breuer

Vol ongeloof en compleet overdonderd is ze, oud-burgemeester Carla Breuer van Teylingen, over wat haar dinsdagavond 22 september in het Bestuurscentrum van Voorhout allemaal aan loftuitingen is toegekomen. In een poging haar emoties enigszins de baas te blijven, wappert ze wat met haar handen voorbij haar gezicht. Drager van het insigne van de Zuid-Hollandse burgemeesterspenning, gedecoreerd met de Zilveren Erepenning van de gemeente Teylingen met daaraan verbonden het Ereburgerschap én Koninklijk onderscheiden tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. ‘Wat al die lof mij zegt is dat de inzet die ik gepleegd heb in ieder geval gewaardeerd wordt. Maar weet dat ik het echt nooit allemaal alleen heb gedaan en zeker niet alleen heb gekund. In je eentje ben je als bestuurder helemaal niks.’

Door Ingrid Langeveld

De als ‘bijzonder’ betitelde en aangekondigde raadsvergadering ter gelegenheid van het officieel afscheid van Teylings zeer geliefd ‘inmiddels’ oud-burgemeester van Teylingen - Carla Breuer is thans waarnemend burgemeester van de gemeente Zoeterwoude - heeft zijn naam zeker eer aangedaan. Evengoed als Carla zelf horen tientallen genodigden, vrienden en zeker niet in de laatste plaats haar man Erwin, haar kinderen en haar familie de vele warme woorden van grote waardering van liefst zes verschillende sprekers aan.

‘Soms zegt maar één zin het meest over een burgemeesterschap’, opent commissaris Wouter Kolff van Koning in Zuid-Holland als eerste spreker zijn betoog. ‘Doe het hetzelfde of beter als Carla, dan gaat het sowieso goed.’ Met die voorbeeldkernzin doelt Kolff op de uitgesproken wensen die inwoners van Teylingen hebben voor de nieuw te verkiezen kroonbenoemde burgemeester. ‘Maar eigenlijk gaan veel van die wensen helemaal niet over de nieuwe burgemeester. Ze gaan over jou!’

Kolff noemt Breuer een verbinder, daadkrachtig en een vernieuwer. Drie woorden die Breuers burgemeesterschap én de persoon Breuer het beste typeren.

Lees verder op pagina 5 in deze krant.

 ‘Jij hebt je als burgemeester nooit beperkt tot het gemeentehuis. Sterker nog, volgens mij voelde jij je juist het meest op je gemak als je er op uit was. Tussen de inwoners, bij verenigingen, bij vrijwilligers en bij de evenementen. Vooral in de dorpen. Benaderbaar ben je. En dat is niet hetzelfde als overal maar aanwezig zijn.’

Kenmerkend Carla is volgens Kolff haar scherpe oog voor de bestuurlijke kant van besturen, zonder daarbij het oog voor de mensen uit het oog te verliezen. ‘Uiteindelijk zijn het de mensen die het besturen moeten uitvoeren.’ ‘Toch ben je en blijf je een burgermoeder’, vervolgt Kolff zijn toespraak. ‘Warm, toegankelijk, geïnteresseerd. Maar vergis je niet in dat warme. Onder die warmte zit een stevige bestuurder die als het nodig is knopen doorhakt en af en toe ook gewoon zegt dit gaan we zo doen.’

‘Achttien jaar burgemeester”, vat Kolff haar burgemeestersloopbaan samen. ‘Eerst Werkendam, daarna twee ambtstermijnen Teylingen. Je hebt gewerkt voor je gemeente, voor de regio en voor de provincie. Voor jouw betekenisvolle dienstbaarheid aan de samenleving, jouw uitzonderlijke dingen in je ambt en daarnaast de uitstraling van jouw activiteiten als vrijwilliger op zowel regionaal, provinciaal als lokaal niveau heeft het Zijne Majesteit behaagd jou te benoemen tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.’

En dan valt uit de mond van wethouder en eerste locoburgemeester Marlies Volten het woord ereburger van Teylingen. In haar toespraak roemt Volten de menselijke maat van Breuer en haar tomeloze inzet voor Teylingen in de voorbij twaalf jaar. ‘Teylingers heb je ontmoet. Je hebt ze gehoord en gekoesterd met jouw typerende persoonlijke betrokkenheid, enthousiasme en humor. Voor onze samenleving was jouw toewijding groot.’

In de raadszaal klinkt gelach wanneer dochter Aimée Carla toespreekt en merkt dat haar moeder haar concentratie verliest. ‘Luister je nog wel’, haalt

ze haar moeder bij de les. ‘Als wij een rondje door het park gingen lopen, maakte jij altijd een praatje met, nou ja…, met iedereen eigenlijk.’

John Bakker, diocesaan econoom van het Bisdom Rotterdam, legt nog weer eens de nadruk op hoe terughoudend en gereserveerd Carla, bij wie die ander altijd voorop staat, eigenlijk is. ‘Wat ik nu zeg klinkt vast een tikkie ongemakkelijk… Je bent bescheiden. Maar altijd ben je er en sta je er. Je bent het beste wat Teylingen is overkomen!’

‘Ja’, zegt Carla Breuer daags na de voor haar overweldigende slotraadsvergadering. ‘Ereburger van de gemeente Teylingen, naast Leo van den Ende die ik ooit zelf als ereburger heb mogen benoemen. Een beroemdheid wereldwijd eigenlijk, die heel erg veel voor de bollencultuur, de bollensector, nou ja voor heel Teylingen heeft betekend. Hij was onze enige ereburger. En als je dan op je afscheid verrast wordt met een ereburgerschap… Ik denk onvergelijkbaar met die man, ik ben echt heel klein met wat hij allemaal gedaan heeft in vergelijking met. Dan is het heel eervol.’

Wederom die bescheidenheid. ‘Weet dat ik het echt nooit allemaal alleen heb gedaan en zeker niet alleen heb gekund. In je eentje ben je als bestuurder helemaal niks. Ik ben intens dankbaar dat ik twaalf jaar lang burgemeester van Teylingen heb mogen zijn.’

Het slotakkoord van de avond is voor voormalig dorpsdichter Irma Ooijevaar. Met het voordragen van haar gedicht Bloei maakt zij voor Carla de cirkel, die in 2014 begon met het gedicht Welkom in Teylingen van de dan van dienst zijnde dorpsdichter Marcel Floor, rond. Buiten speelt Drum- & Showband Adest Musica een aubade. Carla Breuer is burgemeester van Teylingen af.

Ridder in de Orde van Oranje-Nassau, Ereburger van Teylingen én insignedrager van de Zuid-Hollandse burgemeesterspenning